سحر واژگان

در کتاب «صد سال تنهایی»، اسامی یکسان در بین نسل‌های متوالی آن‌قدر تکرار می‌شوند که کم‌کم افراد هویت خودشان را از دست می‌دهند و اسامی نسبت به اشخاص هویت اصیل‌تری  می‌یابند. در رئالیسم غیر‌جادویی زندگی نیز گاه اتفاقاتی از این دست رخ می‌دهند،  طوری  که یک واژه آن‌چنان نقشی در زندگی یک فرد بازی می‌کند که سنگینی‌اش، حتی رویاهای او را رها نمی‌کند، گویی اینجا نیز سحری در کار است... <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

/ 1 نظر / 4 بازدید
Arezoo

مگه من و تو چه طوريم مرجان؟ تو زندگی خود ما هم مثل همون بوئنديا های بد بخت، اسم ها سرنوشت سازند... و البته تاريخ تکرار شدنی. چيزی که هميشه ازش وحشت دارم.